Verena Eve Ganhard Martens
18 augustus 1983
Verena Eve Ganhard, de naam die me gegeven is, de naam waar ik naar luister.
Eve, de eerste vrouw, een zoektocht naar het ' Vrouw '-zijn, deze zoektocht weerspiegelt zich ook in mijn kunstwerken.
Mijn gedrevenheid om met kunst bezig te zijn vloeit naar mijn mening vooral voort uit de kans die ik ertoe kreeg in het gezin waar ik opgroeide. Gestimuleerd door mijn ouders gade te slaan, door mijn vele broers en zussen gade te slaan, door mezelf van binnenuit gade te slaan en de drang te tekenen te erkennen.
Om van evolutie te spreken, daar is het voor mij te vroeg voor, ik aanschouwde mijn geboortelicht 22 jaar geleden, en tekende als kind evenveel als al die andere kinderen die heel graag tekenden.
Ik ben kunsthumaniora gaan studeren, hoger kunstonderwijs, en kwam tot de conclusie dat ik me meer geroepen voelde om thuis te blijven, en de instanties voorlopig te laten voor wat ze zijn. Kunst in de zin van kunstopleiding werd voor mij bijzaak, ik hield niet meer van opdrachten, teken dit, teken dat.
Ik ben me toen meer gaan bezighouden met spiritualiteit, kwam zo op een pad terecht waar ik mezelf beter leerde aanvoelen. Zo werd tekenen een manier om deze zoektocht uit te beelden. Om opgelegde normen achter me te laten en weer te experimenteren.
Dus terug opnieuw beginnen en eerst de kindfase van het tekenen doorstaan. Dit kinderlijke komt ook vaak naar voor in de werken die ik maak. Tevens, gelijktijdig met het kinderlijke, probeer ik het 'vrouwelijke' ook naar boven te laten komen. Zo worden enkele belangrijke aspecten van mijn persoonlijkheid weerspiegeld in mijn werken.
Namelijk mijn zoektocht naar het ' Kind ' in mij en de ' Vrouw ' in mij.
